Case

Case titel: lorem ipsum dolor

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus fermentum varius odio, vel venenatis sem. Proin dapibus mollis velit, eu blandit augue ornare ut. Aliquam erat volutpat. Sed vehicula tristique vehicula. Maecenas sit amet sapien et turpis porttitor tristique in vel massa. Nam mollis fermentum sem at tincidunt. Donec lacinia enim at magna feugiat pharetra. Integer vehicula aliquam erat, non finibus arcu pulvinar in. Praesent maximus ex tempus metus lobortis, sodales iaculis erat commodo. Proin id viverra turpis, egestas convallis nisi. Nam faucibus cursus libero. Nulla arcu dui, porttitor at ornare ac, vehicula sed neque. Curabitur a congue eros. Fusce ornare turpis enim, non vehicula nisi facilisis eu.

Integer rhoncus eget dolor nec dictum. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Pellentesque pharetra lorem et magna interdum, in pretium enim vehicula. Integer at magna nec sapien pretium vehicula. Nulla facilisi. Aenean et porttitor tellus. Vestibulum eu leo vitae dui rutrum vulputate. Nunc commodo eu nisi sit amet posuere. Aliquam a laoreet quam, ac efficitur dolor.

Suspendisse porttitor dui massa, et bibendum mauris suscipit in. Praesent vitae facilisis sapien, iaculis mattis tortor. Interdum et malesuada fames ac ante ipsum primis in faucibus. Vestibulum sodales varius congue. Nulla tempus posuere mi sed mattis. Suspendisse pellentesque erat non quam lobortis auctor. Ut bibendum augue eu vehicula sodales. Quisque tempor semper elit, ac eleifend libero. Quisque dapibus in erat id iaculis. Fusce eleifend tempor nibh, et gravida ante egestas vitae.

Deel deze bijdrage met iemand

Bijdrage door:

Bob
van der Schaft

06 51 50 70 65
Bekijk profiel

Zelf ervaren?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus fermentum varius odio, vel venenatis sem.

Contact

Verstrikt raken in samenwerking

Veel gemeenten en regio’s worden op dit moment geconfronteerd met grote budgetoverschrijdingen op de jeugdzorg. Het transitiestof is aan het neerdalen. De transformatie is ‘work in progress’.

Om de transformatie te stimuleren hebben de VNG en het Rijk een Actieprogramma Zorg voor Jeugd ontwikkeld. Onderdeel daarvan is het Transformatiefonds Jeugd. Vanuit dat fonds is van 2018 tot en met 2020 jaarlijks € 36 miljoen beschikbaar voor plannen van jeugdhulpregio’s.

Afgesproken is dat gemeenten zelf voor de helft meebetalen aan het fonds.

Half juni zijn de verdeling en de spelregels van het Transformatiefonds Jeugd bekend gemaakt. Gemeenten moeten in regionaal verband vóór 1 oktober 2018 een transformatieplan opstellen.

 Mooi, dacht ik In eerste instantie. Nu komt er weer ruimte, beweging en geld. Maar na een uur begon ik me toch weer achter de oren te krabben… Is het Transformatiefonds niet een ‘sigaar uit eigen doos’ of een ‘doekje voor het bloeden’?

Voor gemeenten is het gezamenlijk komen tot een regionaal actieplan geen makkelijke opgave, zo is mijn ervaring.De kwaliteit van het transformatieplan wordt hiermee afhankelijk van de kwaliteit en reikwijdte van regionale samenwerking.

 In mijn werk als programmamanager en moderator van samenwerkingsprocessen in diverse regio’s heb ik gezien dat het gezamenlijk komen tot een evenwichtig transformatieplan in de praktijk vrijwel altijd tot schuren en gedoe leidt. Niet alleen het maatschappelijk vraagstuk is complex; ook het samenwerkingsverband kan ‘verstrikt’ raken.

Veel gemeenten staan nog steeds aan het begin van de transformatie. Voorafgaand en onmiddellijk volgend op de transitie (2015) ging de aandacht van gemeenten en regionale samenwerkings­verbanden vooral uit naar het waarborgen van continuïteit van de jeugdhulp, het opbouwen van kennis en de organisatie van het inkoopproces en het inregelen van de administratieve organisatie. We zijn nu een paar jaar verder. Gemeenten zijn in een volgende fase beland. De transformatie-opgave, maar ook de beheersing van de kosten staan hierin centraal. Dit leidt tot nieuwe uitdagingen. Stilstaan met behulp van een onafhankelijke evaluatie kan helpen om als samen­werkingsverband een stap verder te komen. Een evaluatie waarin je vooral kijkt naar de reikwijdte en de kwaliteit van de samenwerking.

Reikwijdte van samenwerken

Gemeenten en regio’s bekijken veel maatschappelijke vraagstukken als vraagstukken die binnen een bestuurlijke periode kunnen worden opgepakt of gerealiseerd. Hierdoor worden sommige opgaven in het geheel niet geadresseerd, andere worden steeds vooruitgeschoven of er wordt zomaar een datum bepaald waarop het vraagstuk opgelost moet zijn. Denk bijvoorbeeld aan de wens om op 1 oktober voor mensen met verward gedrag een sluitende aanpak te hebben in iedere gemeente. Is dit een realistisch doel en wat is hier de opgave?

Bij complexe maatschappelijke vraagstukken zoals de transformatie van de jeugdhulp in combinatie met kostenbeheersing zijn geen duidelijke grenzen van het systeem herkenbaar. We zien toeval, spontane en onverwachte ontwikkelingen en een veelheid aan individuen en organisaties die zich in het vraagstuk mengen. Die grenzeloosheid maakt de organisatie van goede en betaalbare jeugdhulp behoorlijk ingewikkeld. Taaie vraagstukken noemen we dat bij K2Next, niemand is verantwoordelijk, iedereen is betrokken.

De Caluwe en Kaats (2018) spreken van ‘Opgavegericht samenwerken’. Opgavegericht samenwerken vraagt om het durven handelen buiten de bestaande werkwijze en reeds bewandelde hazenpaden. Het is meer dan het ‘ontschotten’ van bestaande stelsels, het oprekken van de ‘planhorizon’. Het is meer dan een wat steviger accent op samenwerkingsprocessen en een poging om regionale besluitvormingsprocessen soepeler te laten verlopen of de burger beter bij beleid en besluitvorming te betrekken.

Opgavegericht samenwerken vraagt om een groter schaalbereik, betrekken van anderen en een veelheid aan partners. Verbinden om het verbinden is in het licht van complexe opgaven niet genoeg. De verbinding tussen analyse en beleidsvorming enerzijds en de implementatiekracht van instellingen en organisaties anderzijds: dat is de grote puzzel. (De Caluwe, 2018)

Om deze puzzel op te lossen proberen we als K2Next de creativiteit en verbeeldingskracht van individuen en organisaties te stimuleren en mogelijke oplossingen met elkaar verbinden.

Een eerste stap is het zicht op de werkelijkheid te vergroten, zodat we beter begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Dit doen we met diverse onderzoeksmethodes zoals bijvoorbeeld storytelling, een ‘wasstraat’, of een ‘deep dive’. Zoeken naar waar de taaiheid zit, vanuit het besef dat er niet één werkelijkheid is en dat ook de leefwereld en de beleving van het individu (professional, beleidsmedewerker, bestuurder, burger) op spanning kan staan met de systemen, regels en procedures die we met elkaar hebben gemaakt.

Vaak hebben we onvoldoende zicht op die leefwereld, terwijl we wel beleid maken of maatregelen nemen – die dan vervolgens verrassende en soms ongewenste uitwerkingen hebben. Wat de oplossing is voor de een, is dan een probleem voor de ander. Het gaat om verbinding. Van de werkelijkheid van deze mensen en de problemen die zij ervaren, met de werkelijkheid van instituties en beleidsmakers, die ieder een stukje van de puzzel in handen hebben en aan de lat staan om het vraagstuk verder te brengen. In de volgende stap is een goede implementatiebegeleiding vanuit onafhankelijk perspectief nodig om te zorgen dat alle partijen in samenhang tot actie over gaan.

Kwaliteit van samenwerken

Ik merk dat er in de discussies over intergemeentelijke samenwerking veel aandacht is voor het ‘waarom’, zoals het belang van de burger en de focus op kostenbeheersing nu de zorgkosten toch weer harder stijgen dan verwacht na de decentralisaties. ‘Er samen voor gaan’ is een veel gebruikte tekst in beleidsplannen van samenwerkende gemeenten. Maar het blijft vaak bij dit soort algemene intenties. Gemeenten werken op aangeven van de rijksoverheid vanaf 2014 al verplicht samen, minimaal voor de inkoop van bovenregionale zorg en ondersteuning. In de meeste gevallen zijn in de aanloop naar de transitie (2015) regionale visiedocumenten opgesteld, waaraan gemeenten zich hebben gecommitteerd. Inmiddels zie je in verschillende regio’s Brexit-achtige verschijnselen: gemeenten stappen geheel of gedeeltelijk uit de regionale samenwerking. Of opteren voor een ‘cafetaria-model’. Hoe gaan gemeenten de transformatie met elkaar oppakken? Er samen voor gaan is een prima startpunt maar hoe handel je samen om écht iets te bereiken?

Gemeenten hebben verschillende organisatievormen gekozen voor de samenwerking op jeugdhulp. Sommige regio’s kiezen voor een gemeenschappelijke regeling, andere kiezen voor een (lichte) gezamenlijke uitvoeringsorganisatie of een regiobureau voor de jeugdzorg. Er zijn gemeenten die de samenwerking beperken tot de door de rijksoverheid verplichte samenwerking voor inkoop en contractering. Gemeenten zoeken vooral de samenwerking wanneer zij een gedeeld belang ervaren, of specialistische expertise nodig hebben die ze alleen niet in huis hebben of kunnen financieren. De regio Gooi- en Vechtstreek heeft bijvoorbeeld een ondersteunend regiobureau als een aparte rechtspersoon. In Zuidoost Brabant is dat veel lichter opgetuigd, een regionaal werkplan op enkele inhoudelijke onderwerpen vormt als gentlemen-agreement de overeenkomst tussen de 21 gemeenten. In de regio Rijk van Nijmegen is een ambtelijke projectorganisatie ingericht.

Het in samenwerking handelen vraagt om commitment, gedeeld verantwoordelijkheidsgevoel en teamspirit. Maar gevestigde belangen en profileringdrang spelen vaak een rol zowel bij gemeenten als tussen zorgaanbieders. Ik herinner me heel goed een bijeenkomst voorafgaand aan de transitie van 2015. Ik had de zorgaanbieders uitgenodigd om met elkaar te bespreken hoe zij gezamenlijk het gesprek met gemeenten zouden kunnen voeren. Het ‘ellebogenwerk’ was zeer duidelijk aanwezig. Ook tussen gemeenten onderling spelen dieper gewortelde identiteits- en machtsproblemen. De geschiedenis van hoe steden en dorpen in een regio zich tot elkaar verhouden bepaalt mede het succes van de samenwerking. Mijn oproep blijft de ‘open deur’: durf eens los te laten en over het verleden en ieders belangen heen te stappen. Niet door ze te negeren maar door ze juist bespreekbaar te maken. Doe dat dan ook eens echt! Maar hoe doe je dat dan…?

Figuur 1: Samen werken aan effectieve regionale samenwerking (vrij naar Genugten, 2017)

 Aan de slag met samenwerken en doorpakken

Voor mij zijn de relaties zoals weergegeven in bovenstaand model een ‘schot in de roos’. In mijn adviespraktijk werk ik doelbewust aan het vergroten van het onderlinge vertrouwen en het versterken van de onderlinge relaties. Daarmee krijgen gemeenten een belangrijke sleutel in handen om de effectiviteit van regionale samenwerking te vergroten.

Samenwerking start in mijn optiek met het opstellen van een gedeelde ‘opgavegerichte businesscase’. Wat is het urgente maatschappelijk vraagstuk, wat maakt het complex om dit in samenwerking op te pakken. Wat zijn de maatschappelijke kosten en baten? Op basis van deze afweging kan uiteindelijk gekozen worden voor een vorm van samenwerking, wat mij betreft van licht tot een dichtgetimmerde en juridisch verankerde vorm van samenwerking. Maar wel passend bij de inhoud van het vraagstuk, de urgentie en vertrouwensrelatie onderling.

Het onderzoek van Genugten (2017) biedt concrete aanknopingspunten voor mijn werk in (regionale) samenwerkingsverbanden.

  • Verlies het gedeeld belang niet uit het oog.
  • Bouw aan onderlinge relaties om vertrouwen te creëren.
  • Organiseer betrokkenheid van alle organen binnen de gemeente.
  • Geef ruimte voor inbreng vanuit alle gemeenten.
  • Trek waar mogelijk samen op met aanbieders

Bovenstaande acties zijn misschien niet georganiseerd in elk samenwerkingsverband, maar daar kun je als verband wel wat aan doen. Door te investeren in onderlinge relaties vergroot je het vertrouwen en daarmee de kans op succes in de samenwerking. Ga je voor jezelf? Of ga je voor de groep? Geef je vertrouwen of houd je controle? Het klinkt misschien soft, maar hoe je met elkaar omgaat maakt het verschil in de dagelijkse praktijk van samenwerken. Organiseer bijvoorbeeld eens een aantal informele ontmoetingen zonder dat daar een agenda bij komt kijken.

 In de adviespraktijk van K2Next zien we dat dit vraagt om een aanpak gericht op alle aspecten van effectieve samenwerking. Gedeeld gevoel van urgentie en belang van het maatschappelijk vraagstuk, gelijkwaardigheid en vertrouwen in elkaar tijdens het proces zijn hierin cruciaal. Een gemeente zal hiervoor over de grens moeten gaan: the Next Level. Problemen van deze tijd houden zich niet aan grenzen. Niet aan gemeente- of landsgrenzen en niet aan grenzen tussen vakgebieden en dossiers.

Effectieve samenwerking vraagt om bestuurders, beleidsmakers en professionals die over grenzen heen durven stappen en elkaar van tijd tot tijd een kritische spiegel durven voor te houden. Stilstaan bij hoe het gaat en wat beter kan. Ondersteund door een onafhankelijke evaluatie van de samenwerking. Onafhankelijkheid is een essentiële voorwaarde om de validiteit en toegevoegde waarde van een evaluatie te versterken. Zo’n evaluatie kost energie, tijd en geld maar is onmisbaar voor democratische controle, verantwoording en om te kunnen leren van de eigen ervaringen. Een onafhankelijke evaluatie kan het vertrouwensaspect in samenwerkingsverbanden versterken voor de toekomst. Het hele systeem wordt door een onafhankelijk perspectief kritisch geschouwd en langs dezelfde lat gelegd. Daarbij gaat het niet om ‘afrekenen’; verbeteren en leren zijn het hoofddoel.

Verruim als samenwerkingsverband de blik, investeer in relaties en vertrouwen. Houdt het overzicht, stimuleer het creatieve en oplossingsgerichte vermogen van professionals en organisaties en geef hen de ruimte om niet ‘verstrikt’ te raken in de complexiteit.

Literatuur

Caluwé, Manon de en Edwin Kaats. (2018): Met de opgave verbonden. Common Eye.

Genugten, Marieke van, en Johan de Kruijf, Pieter Zwaan, Sandra van Thiel (2017).
Samen werken aan effectieve regionale samenwerking. Radboud University Nijmegen.

 

Case

Case titel: lorem ipsum dolor

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus fermentum varius odio, vel venenatis sem. Proin dapibus mollis velit, eu blandit augue ornare ut. Aliquam erat volutpat. Sed vehicula tristique vehicula. Maecenas sit amet sapien et turpis porttitor tristique in vel massa. Nam mollis fermentum sem at tincidunt. Donec lacinia enim at magna feugiat pharetra. Integer vehicula aliquam erat, non finibus arcu pulvinar in. Praesent maximus ex tempus metus lobortis, sodales iaculis erat commodo. Proin id viverra turpis, egestas convallis nisi. Nam faucibus cursus libero. Nulla arcu dui, porttitor at ornare ac, vehicula sed neque. Curabitur a congue eros. Fusce ornare turpis enim, non vehicula nisi facilisis eu.

Integer rhoncus eget dolor nec dictum. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Pellentesque pharetra lorem et magna interdum, in pretium enim vehicula. Integer at magna nec sapien pretium vehicula. Nulla facilisi. Aenean et porttitor tellus. Vestibulum eu leo vitae dui rutrum vulputate. Nunc commodo eu nisi sit amet posuere. Aliquam a laoreet quam, ac efficitur dolor.

Suspendisse porttitor dui massa, et bibendum mauris suscipit in. Praesent vitae facilisis sapien, iaculis mattis tortor. Interdum et malesuada fames ac ante ipsum primis in faucibus. Vestibulum sodales varius congue. Nulla tempus posuere mi sed mattis. Suspendisse pellentesque erat non quam lobortis auctor. Ut bibendum augue eu vehicula sodales. Quisque tempor semper elit, ac eleifend libero. Quisque dapibus in erat id iaculis. Fusce eleifend tempor nibh, et gravida ante egestas vitae.

Deel deze bijdrage met iemand

Bijdrage door:

Bob
van der Schaft

06 51 50 70 65
Bekijk profiel

Zelf ervaren?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus fermentum varius odio, vel venenatis sem.

Contact

Stabiliteit voor kwetsbare inwoners

Stabiliteit voor kwetsbare inwoners – wat kunnen gemeenten doen?

“We moeten nù met de transformatie gaan beginnen!” (manager wijkteams middelgrote gemeente, april 2018)

En zo is het. De transformatie in het sociaal domein moet nog beginnen of staat nog pas in de startblokken[1]. Daaruit kun je al afleiden dat transformeren een complexe opgave is, zowel aan de beleids- als aan de uitvoeringskant. De verwachtingen zijn nog steeds hooggespannen; de praktijk is weerbarstig.

Wijkteams

Na de transities in het sociaal domein zijn overal wijkteams aan de slag gegaan. Ze moesten problemen oplossen, maatwerk leveren. Wijkteams moesten daarvoor experimenteren, mensen zelfredzaam maken en de omslag naar preventie maken. De aanname is nog steeds dat kosten kunnen worden bespaard én betere ondersteuning kan worden geboden. Hoe? Door eerder te signaleren. Door collectieve voorzieningen te treffen voor inwoners met vergelijkbare vragen en situaties.

In de inmiddels gegroeide praktijk blijkt dat van de intentie om wijkteams ook preventieve activiteiten te laten uitvoeren en te laten experimenteren niet veel terecht komt[2]. De caseload en complexe casussen leggen beslag op een groot gedeelte (of alle) van de tijd. De toegang is steeds beter geregeld: gemeenten geven beschikkingen af en verwijzen door, die basis staat vaak prima. Gemeenten hebben ook aandacht voor de communicatie: kunnen inwoners de weg naar ons vinden en hoe ervaren zij de benadering door de gemeente?

Maar waarom lukt het dan toch niet om tot echt maatwerk[3]te komen, preventief te werken en de kosten[4]te drukken? Dat is een vraag die veel gemeenten(raden) bezig houdt. Om die vraag te beantwoorden vertrekken we vanuit de leefwereld van kwetsbare inwoners zelf. Hoe ziet hun dagelijkse praktijk eruit?

De leefwereld van kwetsbare mensen

Om werkelijk verschil te maken voor inwoners, de (zorg)kosten te drukken en effectiever te werken denken wij dat een ander vertrekpunt nodig is: niet de voorzieningen van de gemeente, het aanbod van een zorginstelling of bijvoorbeeld het terugdringen van de bijstandskosten in het geval van een sociale dienst, maar het leven van mensen die hulp nodig hebben. Het gezamenlijk doel van alle partijen[5]zou moeten zijn: het regelen van stabiliteit van leven voor mensen die om wat voor reden dan ook kwetsbaar zijn en die stabiliteit niet zelf (goed) kunnen realiseren. Stabiliteit dus, als voorwaarde voor het vergroten van de zelfredzaamheid van kwetsbare inwoners, en het terugvinden van de eigen regie.

Met name voor de meest kwetsbare inwoners hebben de decentralisaties nog weinig verschil gemaakt. Zonder bijvoorbeeld voldoende ‘eigen kracht’, sociaal netwerk, de intelligentie of de capaciteit om keuzes te maken en door te zetten[6]kom je niet of nauwelijks verder. De bestuurlijke verwachtingen over de inzet van wijkteams zijn hooggespannen. Wijkteams moeten de beweging van dure specialistische zorg naar minder dure oplossingen en preventie maken. Maar de praktijk laat zien dat er geen snelle oplossingen zijn voor kwetsbare inwoners met multiproblematiek.

Stabiliteitsmodel

Voor mensen die via de wijkteams een beroep doen op de gemeente of er noodgedwongen terecht komen is een ander uitgangspunt nodig: van focus op eigen kracht en zelfredzaamheid naar het creëren van een stabiele leefomgeving. Dit kunnen gemeenten bij uitstek realiseren doordat zij in staat zijn om stressoren in de leefomgeving weg te nemen. En zij zo stabiliteit kunnen creëren en ruimte kunnen maken om die mensen de kans te geven te laten zien wat ze wél kunnen[7]. Dit heeft K2 Next samengevat in het stabiliteitsmodel:

Op de drie punten van de driehoek staan de dingen die voor kwetsbare inwoners en meer bijzonder voor mensen met verward gedrag belangrijk zijn:

  • Meedoen en deel uitmaken van de gemeenschap
  • Een houdbare persoonlijke leefomgeving
  • Continuïteit in de geboden ondersteuning en hulp

Op casusniveau bepleiten we de uit het stabiliteitsmodel voortvloeiende stressoren­aanpak. Stress is een voorspeller en veroorzaker van verward gedrag. Aan stress liggen meestal meerdere factoren ten grondslag, bijvoorbeeld laaggeletterdheid of armoede. Stress heeft een grote impact op het zelfoplossend vermogen en de zelfredzaamheid van iemand. In de huidige complexe samenleving wordt een groot beroep gedaan op mensen. Om keuzes te maken, formulieren te begrijpen, de digitale wereld te doorgronden etc. Stress heeft direct invloed op iemands denken en handelen[8]. Dit geldt voor gezonde mensen, laat staan voor kwetsbaren. De stressorenaanpak is handelingsgericht, zet transformatie-uitgangspunten als ‘eigen kracht’ en ‘zelfredzaamheid’ even opzij, en is bedoeld om zo snel mogelijk de stabiliteit in iemands leven zo veel terug te brengen.

Door stabiliteit van leven als uitgangspunt te nemen kunnen gemeenten het voortouw nemen om wél verschil te maken voor kwetsbare mensen.

 

Wijkteams moeten stressoren kunnen herkennen én ze moeten de ruimte krijgen om hiermee aan de slag te gaan. Een succesvolle stressorenaanpak vraagt wel wat van professionals. Om te kunnen werken aan de stabiliteit in het leven van kwetsbare inwoners moet het handelingsperspectief van professionals worden vergroot.

Leren door ervaren

Dit klinkt voor veel bestuurders en professionals vanzelfsprekend. Wanneer K2 Next het model en de aanpak toelicht knikt de zaal vaak vol begrip. Totdat we gaan oefenen. Leren door ervaren is een krachtig middel om te ondervinden hoe het er in de praktijk aan toe gaat. In onze ervaring vormt dat dé springplank om het handelingsperspectief vergroten. Bij een oefensessie die we bijvoorbeeld in mei 2018 uitvoerden hadden teams van professionals van verschillende organisaties de taak om de stress uit het leven van een persoon die verward gedrag vertoonde weg te nemen. De teams vonden het ondanks de expliciete opdracht moeilijk om concrete stappen buiten de gebaande paden te realiseren.

Een professional tijdens de oefensessie: “Ja, het zou eigenlijk wel goed zijn om de uitkering door te laten lopen, ondanks het zwartwerken van deze man. Maar de casemanager van de sociale dienst geeft aan dat zij ook gebonden zijn aan de regels.”

Deze verlegenheid of passiviteit ervaren we bij meer gemeenten en regio’s. Maar de gemeente en betrokken maatschappelijke organisaties (zorgaanbieders, woning­corporaties, politie, welzijn, sociale wijkteams, etc.) kunnen elk vanuit hun eigen verantwoordelijkheid bijdragen, door te investeren in de drie clusters van beschermende factoren (drie poten stabiliteitsmodel).

Stappen zetten

Hoe zet je dat als gemeente in gang? Door met elkaar de volgende stappen te nemen:

  1. Creëer een gezamenlijk perspectief en gezamenlijke taal(zoals het stabiliteitsmodel & stressorenaanpak) tussen gemeenten, zorgaanbieders, politie, sociale dienst, corporaties, welzijn etc.

Het is van belang dat dit zowel op bestuurs- en managementniveau, als op uitvoerend niveau gebeurt. Startpunt is commitment op bestuurlijk niveau tussen de gemeente en de belangrijke aanbieders en samenwerkingspartners. Of het nou het stabiliteitsmodel of een andere aanpak is: eenduidigheid over de koers en de bijbehorende taal maakt uiteindelijk het verschil op de werkvloer.

  1. Leg samenwerkingsafspraken vast

Maak afspraken waardoor professionals de ruimte hebben om:

  • Zich te concentreren op het functioneren van mens/gezin als geheel in plaats van op onderdelen
  • Prioriteit te geven aan het elimineren van stressoren
  • De haalbare zelfredzaamheid te bepalen
  • De focus te leggen op (herstel van de) stabiliteit en de daarbij benodigde hulp
  • De systeemgrenzen te overschrijden binnen en buiten eigen organisatie

Hiervoor zijn afspraken nodig tussen de gemeente, de aanbieders en samenwerkingspartners als de politie en corporaties. Bijvoorbeeld afspraken over investeringen over en weer en verantwoordelijkheid. Wanneer de politie een beroep doet op de GGZ omdat een persoon verward gedrag vertoont en een gevaar vormt is de afspraak dat de GGZ dit niet in twijfel trekt, maar handelt. Daar staat tegenover dat de gemeente meedenkt over oplossingen voor draaideur cliënten binnen de GGZ: de gemeenten kan veel ondersteuning bieden om dit fenomeen te stoppen. Hierover consensus bereiken is cruciaal.

  1. Investeer in het vergroten van het handelingsperspectief voor professionals

Vervolgens moeten de afspraken in de praktijk gaan werken. Hiervoor is een leertraject voor professionals belangrijk. Om stressoren te leren herkennen én te leren wat er nodig is voor deze kwetsbare groep mensen. Vaak is dit in tegenstelling tot wat wijkteams en andere professionals de laatste jaren hebben geleerd: focus op eigen regie, zelfredzaamheid en het netwerk inschakelen. Door de gedeelde taal, de gemaakte afspraken tussen organisaties en de tijd om te leren kan dit gerealiseerd worden. Leren door ervaren, door bijvoorbeeld de inzet van simulaties, is hierbij een effectieve methode.

[1] O.a.:

[2] https://www.zorgwelzijn.nl/outeachend-werken-in-wijkteam-is-punt-van-zorg/

[3] O.a.: rapport Ombudsman “Terug aan tafel, samen de klacht oplossen” (2017)

[4] https://www.nrc.nl/nieuws/2018/06/20/meer-jongeren-in-gesloten-instelling-waarom-a1607217#/handelsblad/2018/06/20/#110

[5] Gemeenten, zorgaanbieders, huisartsen, sociale diensten, welzijnsorganisaties, politie, corporaties, GGZ etc. etc.

[6] WRR, “Weten is nog geen doen. Een realistisch perspectief op redzaamheid.” (WRR 2017)

[7] De Stressorenaanpak is ontwikkeld door K2 Next, in samenwerking met Sjef Czyzewski. Zie ook http://www.k2next.nl/thema/personen-verward-gedrag/

[8] Hoogendijk en de Rek: “Het grote verhaal over stress. Van Big Bang tot Burnout.” (2017) en WRR: “Weten is nog geen doen. Een realistisch perspectief of redzaamheid” (2017)

Case

Case titel: lorem ipsum dolor

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus fermentum varius odio, vel venenatis sem. Proin dapibus mollis velit, eu blandit augue ornare ut. Aliquam erat volutpat. Sed vehicula tristique vehicula. Maecenas sit amet sapien et turpis porttitor tristique in vel massa. Nam mollis fermentum sem at tincidunt. Donec lacinia enim at magna feugiat pharetra. Integer vehicula aliquam erat, non finibus arcu pulvinar in. Praesent maximus ex tempus metus lobortis, sodales iaculis erat commodo. Proin id viverra turpis, egestas convallis nisi. Nam faucibus cursus libero. Nulla arcu dui, porttitor at ornare ac, vehicula sed neque. Curabitur a congue eros. Fusce ornare turpis enim, non vehicula nisi facilisis eu.

Integer rhoncus eget dolor nec dictum. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Pellentesque pharetra lorem et magna interdum, in pretium enim vehicula. Integer at magna nec sapien pretium vehicula. Nulla facilisi. Aenean et porttitor tellus. Vestibulum eu leo vitae dui rutrum vulputate. Nunc commodo eu nisi sit amet posuere. Aliquam a laoreet quam, ac efficitur dolor.

Suspendisse porttitor dui massa, et bibendum mauris suscipit in. Praesent vitae facilisis sapien, iaculis mattis tortor. Interdum et malesuada fames ac ante ipsum primis in faucibus. Vestibulum sodales varius congue. Nulla tempus posuere mi sed mattis. Suspendisse pellentesque erat non quam lobortis auctor. Ut bibendum augue eu vehicula sodales. Quisque tempor semper elit, ac eleifend libero. Quisque dapibus in erat id iaculis. Fusce eleifend tempor nibh, et gravida ante egestas vitae.

Deel deze bijdrage met iemand

Bijdrage door:

Bob
van der Schaft

06 51 50 70 65
Bekijk profiel

Zelf ervaren?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus fermentum varius odio, vel venenatis sem.

Contact

Stressorenaanpak bij mensen met verward gedrag

Aan verward gedrag liggen vaak een of meer stressfactoren in het leven van kwetsbare mensen ten grondslag. Denk aan schulden, het ontbreken van werk of een andere zingevende dagbesteding, gezondheidsklachten als gevolg van slechte voeding en hygiëne, het gevoel geen grip te hebben op het eigen leven. Deze stressoren heeft K2 Next samengevat in het Stabiliteitsmodel K2 Next, als basis voor de stressorenaanpak.

Case

Case titel: lorem ipsum dolor

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus fermentum varius odio, vel venenatis sem. Proin dapibus mollis velit, eu blandit augue ornare ut. Aliquam erat volutpat. Sed vehicula tristique vehicula. Maecenas sit amet sapien et turpis porttitor tristique in vel massa. Nam mollis fermentum sem at tincidunt. Donec lacinia enim at magna feugiat pharetra. Integer vehicula aliquam erat, non finibus arcu pulvinar in. Praesent maximus ex tempus metus lobortis, sodales iaculis erat commodo. Proin id viverra turpis, egestas convallis nisi. Nam faucibus cursus libero. Nulla arcu dui, porttitor at ornare ac, vehicula sed neque. Curabitur a congue eros. Fusce ornare turpis enim, non vehicula nisi facilisis eu.

Integer rhoncus eget dolor nec dictum. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Pellentesque pharetra lorem et magna interdum, in pretium enim vehicula. Integer at magna nec sapien pretium vehicula. Nulla facilisi. Aenean et porttitor tellus. Vestibulum eu leo vitae dui rutrum vulputate. Nunc commodo eu nisi sit amet posuere. Aliquam a laoreet quam, ac efficitur dolor.

Suspendisse porttitor dui massa, et bibendum mauris suscipit in. Praesent vitae facilisis sapien, iaculis mattis tortor. Interdum et malesuada fames ac ante ipsum primis in faucibus. Vestibulum sodales varius congue. Nulla tempus posuere mi sed mattis. Suspendisse pellentesque erat non quam lobortis auctor. Ut bibendum augue eu vehicula sodales. Quisque tempor semper elit, ac eleifend libero. Quisque dapibus in erat id iaculis. Fusce eleifend tempor nibh, et gravida ante egestas vitae.

Deel deze bijdrage met iemand

Bijdrage door:

Bob
van der Schaft

06 51 50 70 65
Bekijk profiel

Zelf ervaren?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Phasellus fermentum varius odio, vel venenatis sem.

Contact

Storytelling maakt het concreet

K2 Next kan in gesprekken met bijvoorbeeld ambtenaren, beroepskrachten en bewoners lokale en persoonlijke verhalen vangen (Storytelling) en deze koppelen aan een visie. Dit zorgt voor meer duidelijkheid en een heldere communicatie.